کاش قلبم درد تنهایی نداشت

نوشته شده توسط عباس در شنبه یازدهم مهر 1388 ساعت 21:4 موضوع | لینک ثابت

اینم بیو گرافی نویسنده وبلاگ

مشاهده از لینک زیر

  http://soskesiyah.blogfa.com/profile

نوشته شده توسط عباس در شنبه بیستم تیر 1388 ساعت 1:54 موضوع | لینک ثابت

عشق یعنی راه رفتن زیر باران

                               عشق یعنی من می روم تو بمان

عشق یعنی آن روز وصال

                             عشق یعنی بوسه ها در طوله سال

عشق یعنی پای معشوق سوختن

                             عشق یعنی چشم را به در دوختن

 عشق یعنی جان می دهم در راه تو

                            عشق یعنی دستانه من دستانه تو

عشق یعنی مریمم دوستت دارم تورو

                            عشق یعنی می برم تا اوج تورو

عشق یعنی حرف من در نیمه شب

                            عشق یعنی اسم تو واسم میاره تب

عشق یعنی انقباظو انبصاط

                            عشق یعنی درده من درده کتاب

عشق یعنی زندگیم وصله به توست

                           عشق یعنی قلب من در دست توست

عشق یعنی عشقه من زیبای من

                           عشق یعنی عزیزم دوستت دارم

نوشته شده توسط عباس در شنبه بیستم تیر 1388 ساعت 1:47 موضوع | لینک ثابت

                           خداحافظ همین حالا همین حالا که من تنهام   

 خداحافظ به شرطی که بفهمی تر شده چشمام

 خداحافظ کمی غمگین به یاد اون همه تردید

  به یاد آسمونی که منو از چشم تو می دید

      اگه گفتم خداحافظ نه اینکه رفتنت ساده ست

         نه اینکه می شه باور کرد دوباره اخر جاده ست

  خداحافظ واسه اینکه نبندی دل به رویاها

 بدونی بی تو و  با تو همینه رسم این دنیا

  خداحافظ همین حالا ......... خداحافظ ....

...............

..........

.....

. 

نوشته شده توسط عباس در شنبه بیستم تیر 1388 ساعت 1:41 موضوع | لینک ثابت

سلام :

دنیای عاشقانه ها - پروانه ی احساسم در دامی افتاده که دست بردار نیست.

برای دیدن حرفهای عاشقانه به آرشیو موضوعی قسمت عاشقانه را کلیک کنید.

نوشته شده توسط عباس در پنجشنبه هجدهم تیر 1388 ساعت 1:4 موضوع | لینک ثابت

« زندگی »

 با شدتی وحشیانه و جنون آمیز ،

آن چنان که قلبم را سخت به درد آورد ،

آرزو کردم ای کاش هم اکنون همچون مسیح ،

بی درنگ ، آسمان از روی زمین برم دارد .

یا لا اقل همچون قارون ، زمین دهان بگشاید

و مرا در خود فرو بلعد ،

اما ... نه ،

من نه خوبی عیسی را داشتم و نه بدی قارون را .

من یک « متوسط  » بی چاره بودم و ناچار ،

محکوم که پس از آن نیز « باشم و زندگی کنم»

نه ، باشم و زنده بمانم .

و در این « وادی حیرت » پر هول و بیهودگی سرشار ، گم باشم .

و همچون دانه ای که شور و شوق های روییدن در درونش

خاموش می میرد و آرزوهای سبز در دلش می پژمرد ،

در برزخ شوم این « پیدای زشت »

و آن « ناپیدای زیبا » خرد گردم .

که این سرگذشت دردناک و سرنوشت بی حاصل ماست .

در برزخ دو سنگ این آسیای بی رحمی که ...

« زندگی » نام دارد

نوشته شده توسط عباس در شنبه شانزدهم خرداد 1388 ساعت 17:5 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط عباس در شنبه شانزدهم خرداد 1388 ساعت 17:4 موضوع | لینک ثابت

وقتی شب به انتها نمیرسه

تنها جای پر کشیدن قفسه

حالا که سکوت ما نمیشکنه

بین ما فاصله فریاد میزنه

زیر سقف این آسمون کبود

تو بگو گناه من یکی چی بود

یه دفعه همه قلبها سنگی شدن

پس بده دوباره چشمات رو به من

نوشته شده توسط عباس در شنبه شانزدهم خرداد 1388 ساعت 17:3 موضوع | لینک ثابت

دست هایم به آرزو هایم نمی رسند

آرزو هایم بسیار دورند

این بار برای رسیدن به آرزو هایم

یک صندلی زیر پایم می گذارم

شاید این بار دستم به آرزو هایم برسد

نوشته شده توسط عباس در شنبه شانزدهم خرداد 1388 ساعت 16:59 موضوع | لینک ثابت

امشب از شميم عطر نياز               تا نگاه عاشقانه لبريزم

دوست دارم از نگاه معصومت           همچو شبنمی شوم بياويزم

عاشقانه ترين ترانه شب                هديه بر غم لبان خاموشت

در طلوع بی كرانه عشق                آسمان پرستاره تن پوشت

خيره در زلال شبنم ياس                 با بلور چشم تو هم رازم

در تلاطم واژگان سكوت                  تا حديث عشق را بی آغازم

آری آغاز دوست داشتن است          گرچه پايان راه ناپيداست

من به پايان دگر نينديشم                كه همين دوست داشتن زيباست

نوشته شده توسط عباس در شنبه شانزدهم شهریور 1387 ساعت 23:33 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط عباس در چهارشنبه شانزدهم مرداد 1387 ساعت 18:22 موضوع | لینک ثابت

همیشه عاشق ماندن

همیشه عاشق ماندن دلیل بر عاشق شدن نیست

نوشته شده توسط عباس در چهارشنبه شانزدهم مرداد 1387 ساعت 18:21 موضوع | لینک ثابت

و من در شهر قلبت باز هم بیگانه خواهم ماند

ودیگر دشت های سبز چشمت را کنار جاده خشک نگاه خود نخواهم دید

تو اما باز هم پروانه می بخشی کبوتر های شادان نگاهت را

عاشقت خواهم ماند..............بي آنكه بداني.

 دوستت خواهم داشت ................بي آنكه بگويم .

 درد دل خواهم گفت............بي هيچ كلامي .

گوش خواهم داد ....................بي هيچ سخني .

در آغوشت خواهم گريست.......بي آنكه حس كني .

در تو ذوب خواهم شد ...........بي هيچ حرارتي .

اين گونه شايد احساسم نميرد

نوشته شده توسط عباس در چهارشنبه شانزدهم مرداد 1387 ساعت 18:19 موضوع | لینک ثابت

عشق                                      بيداد    من

باختن                  يعني                    لحظه                 عشق

جان                          سرزمين             يعني                        يعني

زندگي                                 پاک من عشق                               ليلي و

قمار                                                                                    مجنون در                              عشق يعني ...           شدن

ساختن                                                                               عشق

دل                                                                               يعني

كلبه                                                                        وامق و

يعني                                                                   عذرا

عشق                                                           شدن

  من                                                عشق

 فرداي                                يعني

  كودك                        مسجد

  يعني             الاقصي

عشق  من

نوشته شده توسط عباس در چهارشنبه شانزدهم مرداد 1387 ساعت 18:18 موضوع | لینک ثابت

  نمیشه یه شب به خاطر نبودنت گریه کنم 

             نمیشه یه شب به یاد خنده هات خسته و افسرده نشم

                 می شه هرشب برای شنیدن صدات یه وجب ازت دوربشم

              می شه هرشب که تو هرشب کنارمی لحظه ها رو دنبال کنم

              می شه یاد هر شب و هرشب تا صحر خدا رو صدا کنم

              نمی شه با هم کنار هم یه شب و تا صحر بدون اخم گذر کنم

              می خوام از سکوت بی وقفه تو تو غبار لحظه هام بشینم و حرف بزنم

              می خوام از روی جنازه های دل سوخته آدمای شهر کوچ کنم

              می خوام از کنار تو عشقم و یه یه جوری با نگات طاق بزنم

              می خوام از روی گونه های خیسم برات از اشکام دریا بسازم

              می خوام از بلند ترین قله دنیا داد بزنم عزیز ترین دوستت دارم

نوشته شده توسط عباس در چهارشنبه بیست و دوم خرداد 1387 ساعت 18:43 موضوع | لینک ثابت

من آوازه نبودم

عشق تو آواره ام کرد

من غریب و تنها نبودم

عشق تو غریب و تنهایم کرد

من دلباخته هیچ دلی نبودم

شهر قشنگ نگاه تو دلباخته ام کرد

من دیوانه هیچ قلبی نبودم

شهر دلفریب قلب تو دیوانه ام کرد

تو حسرت نکشیدی

تو در فراق عشق اشک نریختی

تو چشم انتظار ننشستی

تو عاشق نبودی

مرا آواره کردی دیوانه شدم

و دلباختم تا تنها شدم

حسرت به دل ماندم

ولی تو حتی سایه دلم را در کوچه پس کوچه های قلبت

ندیدی و من شکستم

تو نشکستی

تو دل ندادی تو عاشقانه پرپر نشدی

اما من ....

بگذار در عزای رفتن عشقم عاشقانه بگریم.

من آواره نبودم

نوشته شده توسط عباس در سه شنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1387 ساعت 14:45 موضوع | لینک ثابت

" پرسيدم عشق چيست؟

گفت: آتشي است.

گفتم مگر آن را ديده اي .

 گفت: نه. در آن سوخته ام..

اگه كسي ديوونت بود ،

بازيش نده اگه عاشقت بود ،

دوسش داشته باش اگه دوست داشت ،

 بهش علاقه نشون بده اگه بهت علاقه داشت ،

فقط بهش لبخند بزن

 اينطوري هميشه يه پله ازش عقبتري اگه يه روزي خسته بشه و يه پله بيادعقب ،

تازه ميشه مثل تو...

 

 ميدوني چرا دل به دلت دادم؟

به خاطر شباهت زيادت به ماه با اين تفاوت که ماه سه حرف داره ولي تو حرف نداري...

نوشته شده توسط عباس در شنبه چهاردهم اردیبهشت 1387 ساعت 16:44 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط عباس در شنبه هفدهم فروردین 1387 ساعت 19:35 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط عباس در شنبه هفدهم فروردین 1387 ساعت 19:15 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط عباس در شنبه هفدهم فروردین 1387 ساعت 19:12 موضوع | لینک ثابت

قلب من یک جاده تاریک بود
با تو قلبم کلبه پیوند شد
اشک هایم مثل نیلوفر شکفت
حاصلش یک آسمان لبخند شد
مرز ما گلدانی از احساس شد
 تو گلدان پیچکی از عاطفه
تو شدی راز شکفتن
من شدم برگ سبز و کوچکی از عاطفه
ای تماشای تو یک حس لطیف
 بی تو فرش ک.چه های بارانی ست
بی تو صد نیلوفر عاشق هنوز
در حصار عاشقی زندانی ست
قلب من تقدیم چشمان تو شد

نوشته شده توسط عباس در شنبه هفدهم فروردین 1387 ساعت 19:11 موضوع | لینک ثابت

من از تجربه های تلخ آموختم که هیچ شاخه ای از هیچ ساقه ای جدا نیست و هیچ ساقه ای از هیچ برگی راضی نیست

برگ از درخت دلخوره پاییز بهانه ای بیش نیست

پرنده همیشه بر درخت ثابت نیست

اما تو بی حاصل به خاک ایمان آوردی؟

میشه مثل یه قطره اشک منو از چشمهات بندازی

ولی من نمی تونم جلوی اشکم رو که از ندیدن تو سرازیر شده بگیرم

...ببین..من یه دل دارم که کارش منت کشیه نه

تو مقصر نیستی من خودم خواستم کنار آرزوهات اردو بزنم

نوشته شده توسط عباس در چهارشنبه پانزدهم اسفند 1386 ساعت 22:3 موضوع | لینک ثابت

یادم اومد باز دوباره اولین لحظه دیدار  

                                                 تو به من گفتی عزیزم تنها عشقمی تو ای یار؟

به تو گفتم مهربونم عاشقونه من می مونم

                                                          بیا تا آخر این راه تو نگو خدانگه دار!

ناز چشمام و کشیدی ُناز چشمات و خریدم

                                                     توی خواب بودم یا رویا؟یا منم بیدار بیدار؟

غزل خمار چشمات واسه من عمر و نفس بود

                                                     تکیه گاهم که نموندی من زدم تکیه به دیوار

توی قاب عکس دیوار جای عکست مونده خالی

                                                      حالا من موندم و یادت ..بیقرار با یه دل زار

تو که مجنونم نبودی ولی من مثل یه لیلی

                                                       وقتی می رفتی  شکستم بیصدا و آخرین بار

عسلم ای نازنینم بیت آخرم تو هستی

                                                     عشق من تو هم نموندی ! تا ابد خدا نگه دار

 شکرانه...

خدای مهربون سلام منم لیلی همون بنده ی دلشکسته ات

اینک با دلی سرشار از غم و  شکسته تر از همیشه به سویت

آمده ام و دستانم را به سویت دراز میکنم تا مثل همیشه یاری ام

کنی.معبودم:ای تنها تکیه گاهم در این دنیا تو که همیشه بودی و

هستی میدانم....

من با وجود تمام رنجهایی که تا به حال کشیده ام همیشه سجده

شکر به درگاهت داشته ام .پروردگارم:گرچه مرا همیشه شرمنده ی

محبت های بی دریغ ات کرده ای و در پرتگاه زندگی دستانم را گرفتی

 این بار با دلی شکسته تر و زخم خورده تر به سویت آمدم بازهم مرا

بپذیر مرا دریاب تو هرگز مرا تنها مگذار و نخواهی گذاشت میدانم...

باز مرا یاری کن که بجز تو امیدی ندارم ........

تو را سپاس برای همیشه بودنت...............

برای تو....

نبودنت بهترین بهانه است برای اشک ریختن ...

ولی کاش بودی تا اشکهایم از شوق دیدارت سرازیر میشد ...

کاش بودی و دستهای مهربانت مرهم همه دلتنگیها و نبودنهایت میشد ...

کاش بودی تا سر به روی شانه های مهربانت می گذاشتم

و دردهایم را به گوش تو میرساندم... بدون تو عاشقی برایم عذاب است

میدانم که نمیدانی بعد از تو دیگر قلبی برای عاشق شدن ندارم...

من زنده ام اما ........

قسم

قسم‌ بر لحظه‌ شيرين‌ ديدار كه‌ از تلخي‌ عمرم‌ گشته‌ سرشار

قسم‌ بر لحظه‌هاي‌ تلخ‌ انجام‌ كه‌ دارد از فراق‌ تلخ‌ پيغام‌

قسم‌ بر رويش‌ پاك‌ سحرگاه‌ قسم‌ بر مدّ و مِه‌ تا تارك‌ ماه‌

قسم‌ بر شبنم‌ و بر ژاله‌، باران‌ قسم‌ بر سوزش‌ چشم‌ انتظاران‌

قسم‌ بر شادمانيهاي‌ خورشيد كه‌ چون‌ شبنم‌ به‌ روي‌ خاك‌ پاشيد

كه‌ داغي‌ داشت‌ بر شعر من‌ آويخت‌ كه‌ شعري‌ داشت‌ بر چشمان‌ او ريخت‌

قسم‌ بر عاشقي‌، بر ماه‌ و مهتاب‌ كه‌ عاشق‌ مي‌شود از عشق‌ بي‌تاب‌

قسم‌ بر آن‌ كلام‌ ناب‌ و كمياب‌ «كه‌ بد دردي‌ است‌ جان‌ دادن‌ به‌ مرداب‌»

قسم‌ بر ديدنيهاي‌ نگاهت‌ كه‌ از چشمم‌ گرفت‌ خواب‌ راحت‌

قسم‌ بر ديده‌ مه‌ بر رُخ‌ تاك‌ قسم‌ بر اشك‌ ماهي‌ بر رخ‌ خاك‌

منم‌ بر چهره‌ تو بسته‌ قامت‌ گرفتار تواَم‌ من‌ تا قيامت‌

نوشته شده توسط عباس در جمعه دوازدهم بهمن 1386 ساعت 11:13 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط عباس در جمعه دوازدهم بهمن 1386 ساعت 11:11 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط عباس در جمعه دوازدهم بهمن 1386 ساعت 11:10 موضوع | لینک ثابت

سلام

نمی دونم منو می شناسی یا نه.من از دیار شمام  از دنیای شما اما نه از دنیای شما نیستم آخه اگه از دنیای شما بودم که برات نامه نمی نوشتم  چمی دونم به قول شما ها میل می زدم . اما من مثل شما نیستم اصلا کامپیوتر تو دنیای ما معنی نداره .

ببخشید یه سوال دارم شما چه جوری عاشق می شید؟ شاید برای اون هم یه دستگاه عجیب قریب دارید! اما می دونی توی دنیای ما آدم ها چه جوری عاشق می شن ؟ از راه دلشون راستی شما ها دل دارید؟ عاشقی اینجا هیچ رادیکالی نداره . اینجا اصلا عدد وجود نداره  که بره زیر رادیکال. می دونی ما عقیده داریم که اعداد آدم ها رو از هم دور می کنن .

اینجا زمان وجود نداره . اینجا همه بی زمانن اما توی دنیای شما حتی عاشقی هم زمان داره ! اینجا سرزمین همیشه عاشق آدم های اینجا کارشون عاشقی اما فقط یه نفر به قول شما تک پرن! می خوام بدونم شما برای عاشقی وقت دارید ؟ می دونی توی دنیای تو همه آدم ها عشقشون رو با همه تقسیم می کنن راحت تر بهت بگم در دلشون رو روی همه باز می کنن و همه رو تو دلشون راه می دن حالا هرکی که باشه مهم نیست.

اینجا عشق و عاشقی حریم داره حرمت داره مثل حرمت نون و نمک . راستی شما می دونید حرمت چه؟ اصلا یه سوال بهتر اصلا شما می دونید عشق یعنی چی؟! اگه می دونی چیه توی نامه برام بنویس من میل ندارم اما می تونم برات نشونیم رو بنویسم :

آسمان هفتم ـ میدان بهشت ـ کوچه فرشته کوچولو ـ پلاک ۲۰ ـ زنگ فرشته عاشق

منتظر نامت هستم  امیدوارم عاشقی رو یاد بگیری

                                                                                                     خداحافظ

نوشته شده توسط عباس در جمعه پنجم بهمن 1386 ساعت 18:21 موضوع | لینک ثابت

هیچ نمی توان گفت در این سیاهی دروغ

 هیچ نمی توان سرود در این سیاهی سکوت

باز به این و آن نگر مژده رسد به بی خبر

باز همی به من نگر ای که تویی پر ز خبر

 باز کلام من شده این که تویی عاشق من

چشم ببند به این و آن ای که تویی عاشق من

من که به چشم دیده ام داغ جدایی تو را

این که به من نظر کنی یا که به آن نظر کنی

هیچ نمی شود نگاه , نگاه من به چشم تو

ای که همه عاشق تو ای که همه فدای تو

من به فدای روی تو جان منم ز دست تو 

نوشته شده توسط عباس در جمعه پنجم بهمن 1386 ساعت 18:20 موضوع | لینک ثابت

هر لحظه از لحظه های خالی عمرم را با نگاهی به گذشته پر می کنم:

طلوع هر غروب را تجربه ای می دانم برای این که امید هست به بودن . انسان با یک فرضیه ساختگی که از فردای خود بی خبر است سر خود را بر روی بالیش می گذارد و در بستر بی خبری روح خود را آزاد می کند و کالبد بی روح خود را استراحتی ۱۲ ساعته و گاه ۸ ساعته می دهد و فردا دوباره شکل می گیرد و آغاز می شود شایدی آغازی که با روز قبل هیچ تفاوتی ندارداین خود انسان ها هستند که فردای خود رامثل دیروز خود و دیروز خود را مثل پریروز خود می بیند و خدا را یک انرژی عظیم می دانند که که گاهی در موقع مشکلات دست خود را به سوی او دراز می کند و نام اورا بر زبان می آورند و اورا در ذهن خود به آغوش می کشد و برای ما واژه زیبای خدا انرژی بخش هستی دهنده و مشکل گشاست چون انسان ها دلیل حل مشکلات خود را آن نیروی عظیم(خداوند) می دانند .

نوشته شده توسط عباس در جمعه پنجم بهمن 1386 ساعت 18:18 موضوع | لینک ثابت

سلام

انسان یعنی احساس انسان چکیده ایست از احساسات. احساسات پاکی که سر چشمه گرفته از اوست .

حدود ۱۹ سال از معبودم اجازه زندگی کردن گرفتم در این ۱۹ سال هر ثانیه اش را با احساس پیش بردم و هنوز برایم جای سوال است که برای چه پس هنور زنده ام با احساس به دنیا آمدم با احساس تحصیل کردم با احساس فکر کردم با احساس به انسان ها ,خیابان,سنگ,ساختمان,کارم نگاه کردم با احساس مشکلاتم را بر طرف کردم و با احساس ازدواج کردم .

احساسات با ارزشی داشتم اما برای مدتی حتی به آسفالت خیابان خیره می شدم و برایش بغض می کردم که چگونه می تواند زیر پاهای مردم له شود اما دم نزند و وقتی راه می رفتم احساس شرمندگی می کردم و از تمام آسفالت های خیابان شرمنده بودم .

احساس بسیار زیباست آنقدر زیبا که گاهی نمی توان به زیبایی آن پی برد اما اگر همه چیز  را باحساس دید هیچ وقت نمی توان زندگی کرد چون روزی همه چیز به پایان می رسد انسان که اشرف مخلوقات است روزی عمرش به پایان می رسد وای بر آسفالت خیابان و هر چیز دیگری ...

چند وقتی بود که در اتاقم می نشستم و بر درو دیوار اتاقم حجفیاتی می نوشتم که بعد از خواندن آنها خنده ام می گرفت اما وقتی  دیگران این ها را می خواندند تشویقم می کردند . شبها  نا خواسته ار خواب بیدار می شدم  و پی کاغذی می گشتم چون دیگر دیوار های اتاقم جایی برای نوشتن نداشت هر چیز که فکر می کردم می توان روی آن نوشت را پیدا می کردم و می نوشتم از هر چیز که بخواهید .

غذا نمی خوردم چون به این فکر می کردم که نان یا برنج زیر دندان من زجر می کشند یک روز صبح احساس کردم دیگر نمی توانم از خواب بیدار شوم نای این که چشمانم را باز کنم هم نداشتم چه برسد به این که چیزی بگویم بعد 12 روز چشمانم باز شد و خود را در بیمارستان میلاد دیدم شاید باورتان نشود از آن روز به بعد دیگر به هبچ چیز با احساس نگاه نکردم حدودا 2 ماه است که شعری به زبان نیاورده ام شاید این را جنون احساس بتوان نام گذاری کرد .  

نوشته شده توسط عباس در جمعه پنجم بهمن 1386 ساعت 18:17 موضوع | لینک ثابت

میان خاطرات شب های همه تلخ از رهایی نوشتم

از غم های غرور از وسعت یک سکوت بی کلام

یک نگاه یک حرف یک غرور یک غروب

در میان تاریکی ها که ار تمام وجود می توان خفت

در میان اشک هایی که یک دریا به وسعت آن خیره مانده

موج های غریبی که بر ساحل احساس می کوبد اما بی کلام

یک نگاه به اوج آسمانی بی تو بی از غرور سرچشمه گرفتم

بی تو از حرف بی دریغ ماندم

از ته یک لیوان خالی که در آن دنیا خالی از پوچی بود

و زمین در وسعتش هیچ نداشت

بر در و دیوار بی شعر و کلام یک زمان بی معنی پوچ

ساعتی خاک خورده و پیر که در آن زمان هیچ رد پایی نداشت

ای حرف های مانده در گلو بگو چه می کنی

 در این دفتر خاک خورده خالی از طلوع

نوشته شده توسط عباس در جمعه پنجم بهمن 1386 ساعت 18:16 موضوع | لینک ثابت